Klokkenwinkel en werkplaats

Tijdens een workshop van Bob Willans in 2004 heb ik een Georgian winkelpand gemaakt. Op de begane grond is een klokkenwinkel gevestigd. Op de verdieping zit, als eerbetoon aan mijn overleden vader, de werkplaats waar hij stoffeerde en (antieke) klokken repareerde.

De muren zijn beplakt met schuurpapier waarin steentjes zijn uitgekrast. Door het schuurpapier met in water verdunde verf in te sponsen, krijgt de muur een verweerd effect. Het dak is bedekt met leisteentjes van schuurpapier en afgewerkt met een loodrand.
 

Om een meer Victoriaanse uitstraling aan het pandje te geven, heb ik een raamwerk in de etalages gemaakt. Op de bovenverdieping zijn extra ramen geplaatst. Het trottoir, dat vast zit aan de onderzijde van de voorgevel, is bekleed met grijze steentjes die ik gevonden heb op een strand in Turkije.

   

Voor de winkel zit, onder de lantaarn, dit straatmeisje. Gedachtenloos aait ze haar poes.
Het popje is van Angelique Hoekstra en Irma van Daniëlle Design heeft haar aangekleed. Ik kreeg haar van mijn moeder voor mijn verjaardag in 2008. Ze heeft mijn hart gestolen.....

 

De Klokkenwinkel

     

In de winkel staan klokken die gemaakt zijn van diverse bouwpakketten. Twee werkende klokken zijn vervaardigd tijdens een workshop van Aat Oukes. Weer andere klokken zijn gekocht of gekregen. Omdat mijn vader klokken repareerde, heeft hij veel soortgelijke exemplaren onder handen gehad.
Het tapijtje voor de deur is een werkstuk van Ludmila Akbulut, een IGMA-artisan uit Selcuk, Turkije. In de toonbank liggen o.a. materialen die mijn vader in zijn werkplaats had. De hoekkast links is versierd met ornamenten van een Zaanse klok, die mijn vader al glimmend had gepoetst.

      

Geleidelijk aan komen er in de winkel steeds meer artikelen. In de etalage liggen nu ook horloges, die uit Denemarken geïmporteerd zijn.  Op de kast staat nu ook een weerhuisje, een bouwpakketje van Brouwer & Brouwer.

 
  

 

De Werkplaats

De werkplaats is nagemaakt aan de hand van de werkplaats van mijn vader. In zijn schuur stoffeerde hij meubelen en maakte hij klokken. Ik vond het altijd heerlijk om daar met hem te kletsen; mijn kinderen vermaakten zich er kostelijk met allerlei knutselwerk dat Opa samen met hen maakte. Aan de muur hangen kindertekeningen en andere spulletjes die hij graag wilde bewaren. Dit was echt zíjn plekje.

De werkbank is vaak gebruikt en in de bakken liggen schuurpapier, elektriciteitsdraad en touw keurig gesorteerd.  De bankschroef is van Duitse makelij en werkt echt.

                

Op de industriële naaimachine liggen de net geknipte kussens van onze stoelen. Die worden hier vakkundig in elkaar gestikt. Natuurlijk is voor het gemak op de rand van de naaitafel een maatvoering gezet die loopt vanaf de muur. Handig he! De bewegende naaimachine zelf is van Bodo Hennig, kaalgeschuurd, opnieuw gelakt en oud gemaakt; de ombouw is een kopie van het origineel.

         

 Op een plank staat een oud keukenkastje, dat nu dienst doet voor het opruimen van klokkettingen en kleine rommeltjes.

 De achterste schuur krijgt steeds meer vorm. De kast met rollen stoffeerstoffen, polyether, vulling voor de kussens en katoentjes staat op z'n  plek.

 

Detailfoto van de achterwand, waarop de planken jampotjes staan die gevuld zijn met spijkertjes, schroefjes, moertjes en wat al niet meer. Alles keurig gesorteerd, zo voor het grijpen.

Goed weggeborgen in de schuur ligt een kistje met 'schatten' uit het verleden: een Ausweis, brieven, foto's van jeugdvrienden, uitstapjes en werkplekken, het dagboek van de panterclub en een vakbondsboekje. Ik hing aan mijn vaders lippen als hij de verhalen vertelde die hierbij horen; een van mijn dierbaarste jeugdherinneringen.

     

Achter de werkbank hangt het gereedschap zo voor het grijpen aan de muur.
Voor het repareren van de klokken zijn kleine schroevendraaiertjes en priemen nodig; ik heb ze gemaakt van cocktailprikkers en spelden.


 

Inmiddels is 'het achterste schuurtje', verder ingericht. Het ontlokte mijn oudste broer de uitspraak: 'oh....... ik ben weer even thuis daar....'

 

 



-------

Als ik nog aan een project werk, staat de inrichting nog niet vastgelijmd. Tijdens het Dickensfestijn van 2010 kon daarom het interieur nog verwijderd worden en kreeg de bovenverdieping opeens een heel andere invulling: er woonde tijdelijk een dame van lichte zeden die zich gaat omkleden voor haar werk....
 


 



 

 

vorige pagina  /  volgende pagina